سکوت
فصلی که رفت ،فصل اندوه عاشقانه ها بود
این فصل را در پای آن درخت جوان خاک میکنم
نومید نیستم
هرچند راه عبوری بهانه نیست تا کوچه های خلوت دل را قدم زنم.
امروز هم به انحنای شبی بند میخورد.
بی شک میان پیله و پروانه وحشت است،
این کرم های کوچک تقدیر
پروانگی را در پیله ی شان به طراوت رقم زدند.
من تا کجای فاصله ها صبر میکنم؟؟؟!!
ف.ع.سکوت
زمستان سخت۱۴۰۱
برچسب:
نویسنده: لیلا نجفی